Architectuurreportage van de kapellen en rondgang in de kathedraal van Antwerpen

Architectuurreportage van de kapellen en  rondgang in de kathedraal van Antwerpen

Architectuurreportage in een gotisch hoogstandje

 

Prelude

06.30 u ‘s morgens.

Bestelwagens rijden langzaam door de stad. Ze stoppen voor schaar verlichte restaurants en winkels en laden rommelend en wiegelend uit.

Naast de grote poort van de Antwerpse Kathedraal op de Groenplaats zet ik mijn materiaalkar in mekaar en schik de statieven en koffers zodat ze niet te veel rammelen tijdens het rijden.

Zo ik ben er klaar voor. Hier heb ik naar uitgekeken. Een architectuurreportage voor Zumtobel in een gotische hoogstandje.

 

Entree

Boven een deur in de blinde muur naast de grote poort gaat een raam open: “Bent u de fotograaf ?” vraagt een vriendelijke jonge dame.

Even later doet ze de stevige eiken deur voor me open. Mijn kar ratelt over eeuwenoude kasseien naar binnen een donkere gang in.

De straal van haar zaklamp flitst over oude muren. In haar rechterhand rinkelt een flinke bos sleutels.

Opnieuw een deur. Ze zoekt de juiste sleutel.

Voor ons ligt een soort van pleintje. Het silhouet van de kathedraal torent boven ons uit.

Terwijl ze naar een sleutel zoekt maken we een praatje. Ze heet Christel en is enkele maanden de concierge van de kathedraal.

 

Weer een deur met erachter  een donkere hall.  In het duister voel ik  de machtige houten poorten meer dan ik ze kan zien.

Nog een deur. We zijn binnen.

Door de immense ramen sijpelt oranje straatlicht binnen dat de gotische ruimte vult met schaduwen.

Ik moet denken aan het boek “Il nome della rosa”“De naam  van de Roos” van Umberto Eco.

 

Licht

“Welke lichten wil u graag dat ik aan doe ?”

” Die van de rondgang en de kapellen alsjeblief.”

In het donker duw ik mijn kar rond het massieve marmeren verhoog waarop het altaar staat.

 

En dan gaan de lichten aan.

Dit is niet de eerste keer dat ik hier sta. Ik heb het allemaal al wel eens gezien. Maar sindsdien zijn de kapellen en de rondgang prachtig gerestaureerd.

Alles is feeëriek verlicht. Prachtige details die me nog nooit waren opgevallen springen naar voren door de belichting. Heel de ruimte leeft. Ze lijkt hoger en lichter.

Ik sta verstomd te kijken.

Ik ben omringd door meesterwerken. Gigantische schilderijen, onvoorstelbaar houtsnijwerk, fresco’s, beelden. Eeuwenoude vormen, texturen en kleuren.

In dit licht komen ze pas echt tot hun recht.

Het lijkt wel Venetië. Maar dan binnen. My own private Venice. Toch voor even.

Maar ik ben hier vandaag niet als tourist  maar voor een uitdagende architectuurreportage.

 

De uitdaging

Dit moet ik zien weer te geven in mijn architectuurreportage. Dit licht, deze sfeer, dit concept.

Het wordt een technische uitdaging.

Maar met de Phase One rug, de Arca Swiss camera en de Schneider Kreuznach lenzen moet dit lukken.

Terwijl ik alles klaar zet begint wordt  het eerste daglicht door de glas in lood ramen langzaam zichtbaar.

Uit de verte  vraagt Christel  me of alles zo naar wens is. ” Meer dan perfect” antwoord ik.

Zij verdwijnt door een van de deuren en het wordt stil.

Ik begin met de opnamen. Met sluitertijden van 30 seconden en enkele minuten. En geen korreltje ruis.

Alle beelden wordt rechtstreeks op de laptop geschoten. Zodat ik alle parameters perfect kan beheersen.

In de vroege namiddag rond ik af.

Dit was meer dan een doordeweekse architectuurreportage. Dit was een beleving.

1 comments

  • Van Gelder Patrick says:

    Beste Toon , hoe speel je het toch klaar om telkens die juiste kleuren en belichting tevoorschijn te toveren ? Is het ADR of HDR ? Je hebt er een fan bij. Groeten en beste wensen voor 2015. Patrick.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *